จุ้นน นนน

ด้วงอยากให้จูนอ่านนะ

เมื่อกี้พิมไปแล้ว หลายสิบบรรทัด คอมค้าง เหอะๆๆๆ เอาใหม่ละกันนะ

ด้วงอยากให้จูนทำความเข้าจัย ทุกคำพูดของด้วงนะ (อ่านช้าๆ ชัดๆ ให้จบ)

ด้วงรู้นะ ว่าสิ่งที่เกิดขึ้น มันไม่มีไครที่อยากให้มันเกิดหลอกนะจูน

ไม่มีไครที่อยากให้มันเป็นแบบนี้หลอก แต่ก็ต้องเข้าจัย ว่า สิ่งนี้ มันเกิดขึ้นไป

แล้ว มันไม่มีทางแก้ไขอะไรใหม่ได้ใช่ไม๊ มันไม่มีทางหลอก ที่จะย้อนเวลา

กลับไปเหมือนหนังกาตูน มันทำไม่ได้หลอกนะ อื้ม......

ตอนนี้ด้วงโทรไป จูนก็กำลังตัดสายนะ ด้วงก็รู้นะ ว่าจูนรู้สึกยังไง

จูนก็คงจะรู้ ว่าด้วงรู้สึกยังไง อีกเช่นกันนะ

ด้วงก็เข้าจัยนะว่าจูนคิดยังไงที่ทำตัวแบบนี้ แต่ด้วงอยากจะบอกจูนให้รู้

และเข้าจัยนะ ว่า อย่าเพิ่งคิดอะไรไปมากเกิน และ อย่าเพิ่งทำอะไร

โดยไม่ได้ปรึกษาไครด้วงขอร้องจูนนะ ให้จูนรอด้วง ให้รอทุกอย่าง

ด้วงเข้าจัยนะ ที่จูนบอก...ว่าเวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ ด้วงรู้ว่าจูนหมายความว่า

ยังไง แต่ในความคิดด้วง มันไม่ใช่อย่างเลยนั้นนะ ด้วงเชื่อว่า เวลา

ก็จะพิสูจน์ได้ ว่า เรามั่นคงกัน เพราะด้วงก็รู้ ว่า จูนรักด้วง ไม่แพ้ที่

ด้วงให้ความรักไปเลย และด้วงขอร้อง ให้จูนรอ และด้วงเชื่อว่า

จะไม่มีไครมาขวาง หรือ อะไรเรา ถ้าเราไม่ท้อ และมั่นคงกันต่อไป

ตอนเหตุเกิดขึ้นวันนั้นอะ พอชนปั๊บ ด้วงก็นึกถึงหน้าทุกคนนะๆ เฉพาะ

หน้าจูน ว่าด้วงต้องอยู่ต่อ เพื่อคนที่เรารัก และด้วงก็ได้กำลังจัย

แต่ก็ดูร่างกายตัวเอง ก็ถือว่าโชคดีมากๆ ที่ไม่เป็นมากกว่านี้

พอมาที่ รพ. ด้วงมองหน้าจูน แล้วจูนบอกด้วงว่า "ยังไงก็รัก"

รู้ไม๊ ตอนนั้น มันน้ำตาคลอนะ เพราะด้วงมีกำลังจัย และ มีแรงจะเดินต่อไป

รู้ไว้ ว่าพอตอนเจ็บ และตอนหาย จะมีคนที่เรารัก อยู่เคียงข้างเหมือนเดิม

รู้ไว้ ว่าจะไม่เสียอะไร หรือ เสียไครไปนอกเหนือจากตอนนั้น

มันทำให้มีกำลังจัย และไม่เจ็บอะไร ตอนผ่าตัด พอออกมาจากห้อง ก็เห็นหน้า

จูนอีก ด้วงก็มีกำลังจัยนะ ที่จะสู้ต่อ รู้มั๊ย น้ำตามันคลอ ตลอดนะ ที่มองหน้า

จูนอะ ด้วงออกมา ด้วงก็มีกำลังจัยนะ บ้านจูนก็เหมือนครอบครัวที่ 2 ของด้วง

นะ แต่มีกำลังจัย ที่จะสู้ต่อไป ตอนนี้ด้วงโทรไปหาจูน แต่จูนคงแบตหมด

ด้วงอยากบอกจูนมากๆ นะ ว่า ด้วงอยากให้จูนเป็นเหมือนเดิม

อยากให้จูนเลิกคิดมาก กับสิ่งต่างๆ ด้วงรู้ว่าจูนรู้สึกยังไง แต่ถ้าจูนท้อ

และไม่เพชิญหน้ากับมัน มันก็ไม่ดีนะ ขอให้สู้มันจนถึงที่สุด

วันที่ได้นอน รพ. ด้วงก็ดีจัยนะ ที่จูนเป็นคนที่มาหาตอนแรกในตอนเช้า

คืนนั้น นอนไม่หลับทั้งคืน มันเจ็บ+ เครียด คิดอะไรวนเวียน

แต่ก็เสแสร้ง บอกคนอื่น ว่านอนหลับ จะได้ไม่มีไครห่วง

และตอนสาย ก็คิดถึงจูนมากๆๆ อยากให้จูนมาหา อยากเจอมาก

ไม่มีไครนั่งอยุข้างๆ เหมือนคนอื่นๆ และตอนเที่ยง ด้วงดีจัยนะ

ที่จูนรีบมา ดีจัยมากๆๆ แต่ด้วงเห็นจูนหน้าคล้ำตอนถึง รพ. ก็รู้สึกไม่ดีเลย

อยากจะดูแล อยากจะไปรับนะ

ตอนที่อยู่ที่บ้าน ด้วงรู้ ว่าจูนเครียด และเสียจัย กับอะไร ที่จูนนั่งร้องให้

และด้วงก็เสียจัยนะ ที่มันเกิดเหตุนี้ เสียจัยมากๆๆ และไม่อยากเปลี่ยนจากนี้

ไปอีก ขอให้ทุกๆอย่าง มันเปลี่ยนแค่รถ กับ ด้วง แค่นั้นนะ

ด้วงรู้เรื่องเราสองคน มันมีอุปสรรค หลายอย่างนะ แต่ก็อยากให้จูนเชื่อมั่นไว้

ด้วงไม่รู้ว่ามันเป็นเพราะอะไร ที่ทำให้เป็นแบบนี้ แต่ถ้าเป็นเรื่องนั้น....

มันคงเป็นเรื่องของเราสองคน หรือเป็นเพราะ กรรม ของด้วงที่เข้ามาตอนนั้นนะ

ด้วงรู้ ว่า พ่อแม่ด้วงเป็นคนยังไง เขาก็ไม่ได้โกรธไครที่ไหน แต่เพราะ

ด้วงทำด้วงเอง ก็ตามที่แม่บอก มันก็เป็นกรรม ของด้วงเองนะ

ด้วงรู้ ว่าจูนเก็บอะไรไปคิดบ้าง และรู้ว่ามันติดหูติดตา และรู้ว่าไครพูดไรบ้าง

แต่ไม่อยากให้จูนคิดมาก และเอาเรื่องหลายๆเรื่อง มาปนกันนะ

และไม่อยากให้จูนประชดตัวเอง ขอให้ถามตัวเองดีๆ ถ้าทำอะไรและมีความสุข

เพราะ ทุกๆอย่างมันเปลี่ยนกลับคืนได้ ถ้าเราค่อยๆ รับรู้มัน

เวลาก็จะบอกนะ ว่าทุกๆอย่างสามารถ เหมือนเดิม

ด้วงอยากเป็นเหมือนเดิมนะ ไม่อยากให้อะไรเปลี่ยนไปเลย

และด้วงยังรักจูนนะ รักจูนมากกก จูนก็รู้ และด้วงก็ไม่อยากเสียไครไป

เป็นเหมือนเดิมได้ไม๊ ที่รัก

รักโก๊ะนะ

Pu@nG ka JuNiiZ